Master of Veterinary Medicine in de diergeneeskunde (varken, pluimvee en konijn)

Emilie, master

Ik heb mijn keuze pas op het laatste moment gemaakt. Aangezien mijn ouders wilden dat ik naar de universiteit ging, heb ik hogeschool nooit als een optie gezien, iets wat ik me nu wel beklaag. Ik twijfelde tussen biologie en diergeneeskunde. Maar omdat biologie veel breder ging dan het dierenrijk alleen, een beetje te breed naar mijn zin, is het diergeneeskunde geworden. De infodag van de faculteit Diergeneeskunde heeft de doorslag gegeven. Het leek me een heel flexibele, actieve faculteit en ik voelde me echt uitgenodigd. Van de cursussen op zich had ik totaal geen idee, het was onmogelijk op dat moment om een beeld te krijgen van de moeilijkheidsgraad.

Anthony, master

Als kind wou ik al dierenarts worden. Het lag al heel lang vast, al heb ik mij ook opengesteld voor mogelijke andere richtingen die mij interesseerden: sterrenkunde/astrofysica, conservatorium muziek en diergeneeskunde. Onzekerheid over wiskunde, nog minder werkzekerheid bij muziek en ik zag mezelf later meer elke dag met dieren bezig zijn, dan met planeten e.d. Ik ben ook naar infodagen geweest en in mijn secundaire school was er een dag georganiseerd met studenten uit verschillende richtingen die hun cursussen van hoger onderwijs mee hebben. Aan hen kon je ook je vragen kwijt. De overgang verliep zoals ik had verwacht, het verliep dus redelijk goed. Uiteraard was het de hoeveelheid cursus die enorm toenam. Het eerste jaar was zwaar, maar ik was geslaagd. Ik had hard gewerkt tijdens het jaar, dus ik wist dat dat in het 2de semester ook nodig zou zijn. Ik heb vooral geworsteld met fysica en organische chemie: eerst alles goed begrijpen en dan bij oefeningen inzien wat je juist moet gebruiken. Daarnaast speelde de hoeveelheid bij dierkunde mij parten.

Detlef, master

Denk na over werkgelegenheid alvorens je je keuze maakt, maar overschat die factor niet te hard. Als je werk wilt vinden, zal je dat vinden, desnoods in het buitenland. Baseer je keuze vooral op wat jij jezelf later ziet doen, wat je echt interesseert. Wat de opleiding diergeneeskunde betreft: begin er niet ondoordacht aan, besef dat het een van de zwaarste opleidingen is en dat je bepaalde zaken zult moeten opgeven om het te halen. Als je je keuze gemaakt hebt, ga er dan ook voor, en werk van in het begin hard. Diergeneeskunde is geen richting waarin je enkel studeert tijdens de examens. Infodagen zijn een must om de juiste info te verzamelen. Studiekiezers moeten zich realiseren dat het een zware opleiding is. Praat daarom ook met studenten uit de opleiding.

Marlien, master

Mijn hobby is muziek (altviool) en dat valt moeilijk te combineren met mijn studies diergeneeskunde. Tijdens de week speel ik bijna niet. Andere hobby's zoals tekenen of sporten heb ik zo goed als achterwege gelaten. Na een lange dag op de unief wil ik vooral rustig een filmpje kijken ofzo, ik heb weinig fut om nog iets anders te doen. Tips aan de jongeren van het zesde jaar secundair: diergeneeskunde is een opoffering van je vrije tijd, maar als je het graag doet, krijg je er veel voor terug. Je hebt best voldoende wetenschapsvakken in je studierichting. Je moet erg gedreven zijn, 'snel', en steeds je doel voor ogen houden. Het is soms hard, maar ook leuk! Infodagen zijn zeer interessant maar je weet niet waaraan je begint totdat je er echt mee bezig bent.

Annelien, master

De overgang naar de universiteit was echt een grote stap. Vooral het gevoel niet langer een persoon maar echt een nummer te zijn was zwaar. Men houdt je niet meer bij het handje, je proffen kennen je niet, dus kan je ook niet rekenen op hun medeleven als je eens een slechte test aflegt. Je krijgt niets van taken om je vakken te herhalen en wanneer de examens er dan plots zijn, is het echt serieus schrikken. De eerste examenperiode (na kerst) was voor sommige vakken een hel. De hoeveelheid te verwerken leerstof en het feit dat ik er op voorhand eigenlijk niets voor had gedaan, zorgden ervoor dat ik serieus wat afgezweet heb. De tweede examenperiode had ik al iets meer op voorhand gedaan, maar nog niet echt fantastisch veel. Het was voor mij dan ook een grote verrassing dat ik in de eerste zittijd geslaagd was. De jaren daarna heb ik me wel nooit meer zo laten foppen en wat meer tijdens het jaar zelf gewerkt. Mijn studiemethode is eigenlijk (toen ik die had gevonden) constant gebleven. Ik ben ook altijd dezelfde opleiding blijven volgen, wat waarschijnlijk niet het geval was geweest indien ik in het eerste jaar niet geslaagd was. Voor mij zou de opleiding een veel groter praktisch deel moeten omvatten. Ik heb nu keuzevak stage genomen om zoveel mogelijk praktijkervaring op te doen en keuzevak tropische diergeneeskunde om wat meer over exotische diersoorten te weten te komen.

Sharon, master

Tijdens mijn jeugd ben ik altijd gefascineerd geweest door de natuur en door dieren, maar vanaf mijn 15de dacht ik 'later' talen te studeren. In het laatste jaar secundair bleken mijn punten voor biologie erg hoog en twijfelde ik toch aan mijn keuze voor talen. Tijdens de opendeurdag van de wetenschapscampus van de UA heb ik geïnformeerd naar alle opleidingen met toegepaste wetenschapsvakken, behalve diergeneeskunde. Ik heb simpelweg niet stilgestaan bij die optie, en onbewust was ik ook een beetje afgeschrikt door de omvang van 6 jaar. In augustus, enkele dagen voor ik me uiteindelijk zou inschrijven, maakten de mensen rondom mij me duidelijk dat diergeneeskunde echt goed bij me zou passen, en dat 6 jaar ook niet héél lang is. Ik schreef me in voor diergeneeskunde, en het bleek de beste keuze te zijn die ik ooit maakte! De overgang viel goed mee, behalve het heen-en-weergereis van thuis naar de campus (ik zat het eerste jaar niet op kot). De afstand en het gebrek aan contact met mijn vrienden van het secundair viel me het zwaarst. De eerste examenperiode was stresserend omdat ik niet kon inschatten hoe zwaar of hoe gemakkelijk de examens zouden zijn. Uiteindelijk was ik over de hele lijn geslaagd en vanaf dan was de druk van de ketel. Het vervolg van de opleiding vond ik aangenamer doordat de exacte wetenschappen (bijna) wegvielen. De enige aanpassing in mijn studiemethode was dat ik voortaan tijdens de les zelf structuur aanbracht in mijn cursus door zaken aan te duiden, te noteren en te markeren. Zo had ik veel minder werk na de lesuren!

Yasmin, master

Wat ik vooral moeilijk vond aan de overgang van secundair naar universiteit was dat je plots alles zelf moest regelen. Je kunt niet meer verwachten dat ze je handje gaan vasthouden. Het is moeilijk om te weten hoeveel je precies moet doen en wat ze precies van je verwachten, maar met de hulp van wat oudere studenten valt het wel mee. Ondanks dat je steeds meer leerstof moet verwerken, valt het tweede jaar toch beter mee dan het eerste. Je kent het klappen van de zweep al ongeveer, bent iets minder onzeker en je gaat gewoon door.

Lindsay, master

Informeer je goed over zoveel mogelijk studierichtingen. Laat je niet sturen door je ouders. Laat je niet ontmoedigen door commentaren van leerkrachten in het secundair. Onthou dat je met motivatie al heel erg ver komt. Om een idee te krijgen van de cursussen denk ik dat het best is om een student uit de opleiding zelf aan te spreken. De cursussen liggen ook ter inzage op de infodag of je kan ze raadplegen in de infotheek van de afdeling Studieadvies in het Ufo.

Celine, master

Het eerste jaar was een echte verademing. De vakken interesseerden me, ik had de volledige vrijheid om op míjn manier te studeren en op momenten die mij het best liggen. Er was geen continue betutteling van leerkrachten meer. Je moet meer zelfdiscipline aan de dag leggen. Voor mij was dat geen probleem en ik heb dan ook echt genoten van mijn eerste jaren aan de universiteit. De eerste examenperiode was spannend, maar op een aangename manier in de zin dat al het werk dat je tijdens het blokken had verricht beloond werd door het vlot kunnen invullen van de examens. Persoonlijk vind ik de grootste beloning voor het leren niet de goede punten achteraf maar het gevoel net een goed examen ingediend te hebben. Na hard leren je nieuw verworven kennis kunnen tentoonspreiden is leuk. De moeilijkste vakken zijn voor mij ook de leukste vakken omdat de voldoening dan groter is als het goed gaat. Met de wetenschappelijke vakken heb ik nooit moeilijkheden gehad. Zelfstudie en overleg met medestudenten bij dingen die je niet snapt is voor mij persoonlijk de beste methode om bepaalde vakken te studeren. Persoonlijk vind ik voor de opleiding diergeneeskunde de stap van de bachelorjaren naar de masterjaren een veel grotere stap dan de stap van secundair naar universiteit. De masterjaren zijn veel zwaarder dan de bachelorjaren. De cursussen zijn dikker, je krijgt meer vakken in het 1ste semester, er moet een masterproef geschreven worden, en je moet veel kliniek doen.

Andy, master

Als je het echt wilt, dan kun je gerust diergeneeskunde gaan doen. Motivatie is even belangrijk als de mate van intelligentie. Vergeet wat je hebt gezien op tv. Tv met geur zou je snel op andere gedachten brengen. Er bestaan ook niet-schattige dieren!

Alexandra, master

Als kleuter al wou ik dierenarts worden en ik heb heel mijn secundaire schoolcarrière in functie daarvan gepland. Dus eerst Latijn, om het vanbuiten leren te trainen, en de twee laatste jaren wiskunde-wetenschappen om zeker voldoende wetenschappelijke achtergrond gehad te hebben. Doordat ik zo vroeg 'zeker' was van wat ik wou gaan doen, had ik mij zeer grondig geïnformeerd en was ik heel goed voorbereid. Achteraf bekeken echter vond ik veel verhalen 'bangmakerij' en vond ik zelf mijn eerste bachelor in de diergeneeskunde veel gemakkelijker en relaxter dan mijn laatste jaren secundair. Als ik nu terugkijk, denk ik echter dat ik vooral dierenarts wou worden omdat ik dat nu eenmaal altijd al gewild heb. Ik doe de opleiding supergraag en vind alles even interessant, maar ik zal waarschijnlijk nooit praktijkdierenarts worden omdat ik het werk te zwaar vind. Gelukkig zijn er met een diploma in de diergeneeskunde tal van andere jobmogelijkheden die een rustiger bestaan bieden.

Hendrik, master

Ik had tijdens het eerste semester al flink gewerkt, weinig lessen gemist en had mezelf voorgenomen alles te geven wat ik had. Kort voor de eigenlijke examenperiode hadden we reeds een praktisch examen waarvan we een deel van de resultaten kenden. Die waren goed voor mij, dus wist ik al deels dat ik goed bezig was. Ik ben dus op dezelfde manier blijven werken voor de eigenlijke examenperiode. Die heb ik goed afgewerkt. Ik wist dat ik mezelf niet veel te verwijten had, mocht het niet gelukt zijn. Ik was geslaagd in het eerste semester en ben op dezelfde manier blijven werken in het tweede semester. Maar ik wist toen al wat beter hoe alles te doseren. Zo ben ik dan op het einde van het jaar geslaagd in eerste zit met de grootste onderscheiding. Over tweede zit kan ik tot nu gelukkkig niet meespreken. Ik ga altijd voor het maximum en wil weten wat mijn fouten zijn, want daar leer ik heel veel uit! Ik heb niet bepaald vakken gehad die me minder lagen, de vakken die mij wel het beste liggen, zijn die waar ik me kan uitleven, waar ik alles erbij mag sleuren en moet redeneren, dat is voor mij de grootste uitdaging, niet klakkeloos reproduceren. Mijn studiemethode is als volgt: zo weinig mogelijk lessen missen want zo heb je de stof al eens gehoord; alles aanduiden tegen dat de blok begint; alles herhalen in de blok (de zwaarste periode); de examenperiode zelf veel rusten (minder zwaar, wel veel stress). Mijn manier van werken is niet veranderd, maar het rendement is sterk verhoogd.

Max, master

In het secundair onderwijs had ik niet echt een voorkeur voor een bepaalde cluster van vakken (talen, wetenschappen, wiskunde). Ik deed het allemaal graag. In het 6de secundair had ik een luxeprobleem: wat moet ik kiezen? Al vlug werd duidelijk dat het iets wetenschappelijks zou worden. Op de SID-in dagen ben ik informatie beginnen verzamelen over alles wat ook maar enigszins wetenschappelijk was: bio-ingenieur, burgerlijk ingenieur, industrieel ingenieur, geneeskunde, diergeneeskunde ... Ik ben ook met die mensen gaan praten en een vertegenwoordiger van de diergeneeskunde heeft me overtuigd. Toen ik thuiskwam, was het beslist! Ik heb er totaal geen spijt van, de opleiding ligt me enorm: variërend hard werken op de baan, kennis en handigheid ... Kortom: SID-ins zijn een aanrader! Na de infodag van diergeneeskunde heb ik bij al mijn lesgevers bevraagd of het iets voor mij was. Toen ik hun goedkeuring kreeg, ben ik er maar volledig voor gegaan.

Leander, master

Ik wist van jongsaf aan wat ik wilde doen. In de aanloop naar het hoger onderwijs heb ik een aantal infodagen bijgewoond. De overgang was uiteindelijk voor mij toch redelijk groot. De eerste examenperiode was zeer stresserend: het was een periode van enorme onzekerheid en een duik in het onbekende. In de loop van mijn opleiding ben ik een jaar gestopt met studeren omdat de studie veel te veel energie van mij vroeg. Ik heb begeleiding gezocht voor het studeren, omdat de druk om te presteren veel te hoog is en ik daar moeilijk mee om kon gaan. Die begeleiding heeft me een goed stuk vooruit geholpen. Van vrije tijd is in het laatste jaar geen sprake meer. Trouwens, gedurende heel de opleiding was het zeer moeilijk om tijd te maken voor hobby's.

Benthe, master

Geniet van de vrijheid die je krijgt, en ga niet te sterk af op dingen die je van andere mensen hoort. Ontwikkel een eigen manier van studeren. Iedereen studeert anders, dus laat je geen manier van werken opdringen. Sommige mensen hebben veel tijd nodig, anderen weinig tijd, maar dat kan je alleen zelf inschatten. Durf je mond opentrekken als je vindt dat het ergens misgaat, want alleen zo zal er ooit iets veranderen. Trek je niet te veel aan van af en toe slechte cijfers. De beste dierenartsen zijn zeker niet noodzakelijk de beste studenten, of op kliniek de grootste mouwvegers.